|
|
|
|
 |
|
 |
|
| 14-07-10 |
Op de vlucht
voor stress en drukte bron:
'Het Nieuwsblad' |
|
Je ziet het vandaag steeds vaker: mensen die ons land én vooral
de stress van hier ontvluchten om een ander bestaan op te bouwen. Het gezin
van Jean-Paul en Nury Volckaert verhuist van Strombeek naar Indonesië waar
ze gastenkamers gaan uitbaten.
'We springen niet zomaar in het gevreesde zwarte gat', zegt Jean-Paul
Volckaert die met zijn gezin naar Indonsië vertrekt. 'Aan deze definitieve
beslissing is meer dan twee jaar voorbereidingswerk voorafgegaan. Ik heb
hier altijd een artiestenbureau geleid, en ik heb ook al in Indonesië
gewerkt. Mijn echtgenote Nury is van Indonesië afkomstig. We kennen er de
regio dus goed. Ik heb tevens hardhouten meubelen geïmpoteerd en heb Nury
ginder drie jaar geleden leren kennen. Het is een emotionele beslissing die
we nu genomen hebben, maar we willen echt het jachtige leven achter ons
laten, want ik vraag me soms af waar we hier in België eigenlijk mee bezig
zijn.'
'We gaan in Lombok, een eiland ten oosten van Bali, een gastenverblijf
bouwen', vervolgt Jean-Paul. 'Momenteel zijn we daar met drie werfleiders en
in totaal een tiental mensen een gebouw aan het optrekken. We bouwen er
'Villa Atlas Bukit', een villa met vijf exclusieve gastenkamers met suite,
gebouwd naar Westerse normen met panoramisch zicht op buureiland Bali. We
zullen overigens ook één van de eerste particulieren op het eiland zijn die
zonnepanelen voor energiewinning zullen plaatsen. We bouwen er ook twee
zwembaden en zullen er ook uitstappen en sportactiviteiten organiseren.'
In december moet Villa Atlas Bukit operationeel zijn. 'Dan start in
Indonesië ook het hoogseizoen. We kozen voor Lombok omdat daar een
internationale luchthaven wordt gebouwd, en het eiland dus meer toeristen
zal lokken.'
Toch zal de verhuis niet eenvoudig zijn. 'We gaan enkele van onze
waardevolle meubelen in ons appartement aan de Sint-Annalaan in Strombeek
meenemen met een container, maar de rest verkopen we of schenken we weg aan
de kringwinkel', vervolgt Jean-Paul. 'We zullen jammer genoeg wel ons hondje
Mowlee moeten achterlaten. Mowlee is zes jaar en we willen het diertje de
lange vliegreis van 15uur besparen. Bovendien zou het diertje ook veertig
dagen in verplichte quarantaine in Jakarta moeten verblijven. Hondjes zijn
in Indonesië trouwens niet zo geliefd. Een hond is daar een onzuiver dier.
Mijn moeder zal hier Mowlee met de beste zorgen omringen.'
Wie of wat zullen ze straks het hardst missen? 'Uiteraard mijn moeder',
antwoordt Jean-Paul. 'Maar ook onze hond Mowlee. Ook aan een lekker bord
stoemp of een stevige Grimbergen of Leffe zal ik nog wel eens terugdenken
maar daar stopt het dan wel. Wist je dat de mensen in Indonesië nog stil
staan voor een kip die de straat oversteekt? Er rijden ook taxi's met paard
en kar, en de sfeer is er helemaal anders dan hier. De mensen leven er
minder jachtig. Dat is voor mij wat telt.'Joris Herpol |
|
|
 |
|
 |
|
|
|
