Dit is echt heel uitzonderlijk, eerst en vooral omdat we nog maar ’studentjes’ journalistiek zijn, maar ook omdat je normaal maanden op voorhand dit moet aanvragen en dat buitenlandse pers toch moeilijker wordt toegelaten. Het werd nog even spannend aan de ingang van het Witte Huis omdat ze niet onmiddellijk onze namen terugvonden op de lijst. Gelukkig kregen we na wat aandringen dan toch het verlossende zinnetje: “You may enter the White House”. Het volgende kippenvelmoment was dan natuurlijk de landing van Barack Obama met de presidentiële helikopter Marine One. Echt indrukwekkend wanneer je op een paar meter afstand de president uit de helikopter ziet stappen. Na de landing verdween de president in the oval office, waar we hem af en toe langs het raam zagen voorbij stappen.

Ondertussen hadden Ellen en ik een plaatsje veroverd op de eerste rij, tussen de Amerikaanse pers (FOX TV, CBS,..). Na een klein halfuurtje kwam de president buiten en sprak hij de pers toe. We moesten elkaar af en toe eens in de arm knijpen om te beseffen dat we daar werkelijk op een 4tal meter van de The President Of the United States stonden. Het was een zeer ingetogen speech, aangezien hij de slachtoffers van de mijnramp herdacht, een kans om een vraag te stellen zat er dan ook niet in. Het zou zeer onrespectvol zijn geweest om dit te proberen. Maar het was voor ons echt een uitzonderlijke kans dat we de terugkomst van Obama uit Praag en zijn speech live mochten bijwonen!

De dag kon voor ons al niet meer stuk…tot we opeens telefoon kregen van een medewerker van Obama, met OPNIEUW goed nieuws: we kregen de kans om dé grote speechschrijver van Obama, Jon Favreau, die avond te ontmoeten. Dit is echt zeer uitzonderlijk, omdat Favreau normaal heel moeilijk te bereiken is. Na een avondje stappen met medewerkers van de president én met Jon Favreau, zagen we dat deze mannen op vrijdagavond de stress van weekje Witte Huis-werk duidelijk van zich afschudden. We hebben Jon die avond dan ook kunnen overtuigen om ons de volgende dag opnieuw te ontmoeten voor een kort interview.

Twee zeer gelukkige journalistiek studenten,

Axelle en Ellen